Norwegia

Na terenie Norwe gii odkryto jedne z pierw szych śladów osadnictwa w Europie. Ziemie te zamieszkane były już w okresie neolitu. Pierwotnymi, historycznie zaświadczonymi, mieszkańcami dzisiejszej Norwegii byli Germano-wie północni. W 2. połowie VIII wieku wikingo wie rozpoczęli dalekie wyprawy najpierw w celach łupieżczych, a potem handlowych i osadniczych, docierając do Szkocji Irlandii, Anglii, Normandii (pin. Francja). Zasiedlili także Islandię oraz założyli kolonię osadniczą na Grenlandii, skąd wyruszyli do Ameryki Północnej. W końcu IX wieku Harald I Piękno-włosy (Harfagre) zjednoczył księstwa norweskie w jedno królestwo. Do roku 1035 często rządzili nim królowie duńscy. Na przełomie X i XI wieku Norwegowie zostali schrystiani-zowani (w 1152 r. utworzyli własne arcybiskup-stwo w Nidaros - ob. Trondheim). W XIII wieku przyłączono do Norwegii Grenlandię (1261) oraz Islandię (1262-1264). W tym czasie potężna Hanza niemiecka podporządkowała sobie gospodarczo Norwegię, co zahamowało jej rozwój wewnętrzny. W XIV wieku, po wygaśnięciu rodzimej dynastii panującej, Norwegia przeszła we władanie Szwecji, a od 1380 roku pozostawała w unii personalnej z Danią. Jej władczyni, Małgorzata I, doprowadziła w roku 1397 do unii kalmarskiej, w wyniku czego połączono w jedno królestwo Norwegię, Danię i Szwecję. Po rozpadzie unii w 1523 roku Norwegia pozostawała pod władzą Danii (w latach 1536— 1537 przekształcona została w prowincję duńską). W tym czasie Duńczycy wprowadzili w Norwegii luteranizm, a język duński stał się językiem urzędowym. W roku 1814, w wyniku klęski, jaką Dania poniosła podczas wojen napoleońskich jako sojusznik Napoleona w walce z Anglią, zawarto pokój kiloński (Szwecja, Wielka Brytania i Dania), na mocy którego Dania była zmuszona przekazać Norwegię Szwecji. W tymże roku, pod wpływem tendencji niepodległościowych, proklamowano niepodległość i uchwalono konstytucję, a także zawarto unię ze Szwecją (narzuconą przez Szwedów), trwającą do roku 1905. Wtedy to Norwegowie w referendum zdecydowali o zerwaniu unii ze Szwecją i zachowaniu monarchii -kraj stał się suwerennym królestwem. Zgodnie z wolą społeczeństwa królem Norwegii został książę duński Karol, koronowany jako Hakon VII. Podczas I wojny światowej kraj pozostawał neutralny. W czasie II wojny światowej, mimo prób zachowania neutralności, Norwegia była okupowana przez Niemców w latach 1940-1945. Od 1945 roku jest członkiem ONZ, od 1949 - NATO, a od 1960 -Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA).